Duydum Ki! Şiiri - Kerem Kayar

Entelektüel olamadım hiç
Sakladığım merhamet, görünen çirkin yüzümün ardında kalsın istedim
Bu yüzden berduş, kaba saba sözlerim
Sesli düşünüyorum
Git dediğinde titreyen ellerin ile
kapattığın tüm kapıları
Döneceğimi bile bile kilitlediğini görmek
Şaşkınlığıma çocuksu tebessüm ekletti
Cesaretinin hayranı olduğumu bilmelisin
Şahsım da göremediğim, cesaret
Sığınacak değilim güzel betimlemelerin ardına
senin kadar becerikli değilim bu konuda
Kendim gibi olmaya çalışıyorum
kendimden uzak kalsam da
Duydum ki!
Ellerinle defnetmişsin, bana ait tarafını kalbinin
Duasını da eksik etmemiş olmana sevindim
İsterdim ki!
Gökyüzü ile yeryüzünün kavuştuğu bir nokta bulasın
Hani bir zamanlar yere göğe sığdırmakta zorlandığın aşkı
toprağa verirken yer ile gök birleşmiş olsaydı da
yağmurdan ziyade
gözyaşın ile ıslanmış olsaydı, merhuma ait yanın
Uzun uzun yazacaktım
ikilemde kalmasaydı ruhum...
Dağların dumanı yerine gitsin hele
Benimde söyleyeceklerim olacak elbet
Dirhem seviyor mu diye kuşku duymadan çıkaracağım gömdüğün yerden bana ait yanını
Ne de olsa kimse görmez, kimsesizler mezarlığın da
kalabalıklar içinde
yalnız gömülen insanı...