4 Ağustos 1999 - Eskişehir
Ölüm var diye, yaşıyorum.
Sonunda biteceğini bilmesem bu saçmalığın,
Çok daha katlanılmaz olurdu.
Hayatın kendisi ölüm istiyor.
Fark ettiğimden beri bunu öyle dolanıyorum kıyısında
Biraz durup bekledim ama
Kimse tutup elimden sokmadı beni o nehire.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta