Ne çok isterdim,
şu ciğerim memlekette biz olmayı,
nergis kokusuyla zahter kokusunun karıştığı,
Habibi Neccar Dağı’na çıkıp
avazım çıkana kadar bağırmak,
taşından, toprağına, hayvanına…
yeryüzündeki her bir şeye kadar.
Göz gördü, gönül sevdi,
ben bir kız sevdim, sevmeye de devam edeceğim…
Duy beni, Antakya…
Mustafa Çekmen 2Kayıt Tarihi : 2.1.2026 00:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bir zamanlar Hatay’ın Antakya ilçesinde iki aşık vardı; biri bu dünyadan göçtü, diğerinin ise düğünü oldu...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!