Duvarlarım Şiiri - Gece Gözlü

DUVARLARIM

“Güvenmek” mi dedin?
Ben o kelimeyi
çoktan sildim lügatımdan.
Hatta bir gece,
en sessiz yerinden koparıp attım hafızamın;

öğrendim ki
insanı en çok yabancılar değil,
kapısını sonuna kadar açtıkları yakarmış.
“İnanmak” mı dedin?
Bir tek Yaradan’a...
insan,
söz verirken dağlar kadar büyük,
giderken bir gölge kadar küçücük olabiliyor.

Dün “ömrüm” diyenlerin,
bugün adını bile anmaması
bundanmış meğer.
Ne çok yangın gördü bu kalp,
ne çok enkaz kaldırdı içinden.

Her defasında
bir parçasını bırakıp döndü hayata.
sonunda ,
en derin yaralar
düşman eliyle değil,
güvenilen ellerle açılırmış.

Artık kimseye kızmıyorum.
Ne gidenlere,
ne yarı yolda bırakanlara...
Kimi insanlar
hayatımıza kalmak için değil,
ders olmak için girermiş.

Ben şimdi
sessizliğin tarafındayım.
Bir tebessüm bırakıyorum yüzüme,
sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Güler geçerim...
her gülüş affetmek değildir.

Duvarlarım var benim;
taştan değil,
ihanetlerden örülmüş.
Harcı kırgınlık,
tuğlası suskunluk...
siz,
ne kadar uğraşırsanız uğraşın,
o duvarların ardındaki insana
ulaşamazsınız.

Özel kapılar
anahtarla değil,
samimiyetle açılır.
Kimi kalpler ise
bir kez yıkıldı mı,
artık kimseye ev olmaz.

ben...
Küllerinden yeniden doğan bir şehir gibi
ayaktayım hâlâ.
Yıkılmadım,
sadece öğrendim:
İnsan bazen
kimseye güvenmeden de yaşayabilir,
ama kendine olan inancını kaybederse
işte o zaman gerçekten kaybeder.

Artık kimseye kendimi anlatacak değilim;
anlamak isteyen
sessizliğimden anlasın beni.
ben,
çok konuştuğum için değil,
çok sustuğum için büyüdüm.

Bundan sonra
kim ne düşünürse düşünsün,
kim giderse gitsin...
Ben ardımdan bakmayacağım.

Kimi gidişler
kaybetmek değil,
kendini kurtarmaktır.
Güvenmek mi?
Yok artık.
İnanmak mı?
Bir tek Yaradan’a.
İnsanlara gelince;
kimseye düşman değilim,
ama kimseye de eskisi kadar yakın değilim.

Kalbimin kapısında
kocaman bir sessizlik var artık.
Gülerim...
Hem de öyle bir gülerim ki
beni kırdığını sananlar
iyileştiğimi zanneder.

Oysa bilmezler;
gülüşler mutluluktan değil,
insanın artık hiçbir şeyi
umursamamayı öğrenmesindendir.

Ben duvarlarımı ördüm.
Ne taşını sökebilirsiniz,
ne kapısını bulabilirsiniz.
o duvarların ardında
artık herkese açık bir kalp yok.
Orada yalnızca ben varım;
kırılmış,
susmuş,
ama hâlâ dimdik duran ben...

şunu unutmayın:
Beni yaralayanlara kin tutmadım,
zaman bana şunu öğretti:
İnsan, kendisini yakan ateşe
aynı ateşle karşılık vermez.
Sadece küllerini savurur
bir daha
o ateşe yaklaşmaz.

Ben de öyle yaptım.
Sizi affetmedim belki...
Ama artık sizi taşımıyorum.
Çoğu insanları
hayatından çıkarmak yetmez;
kalbinden de çıkarmak gerekir.

Ben çıkardım.
Şimdi siz kendi yolunuza,
ben kendi sessizliğime...
sakın geri dönmeyin.
Artık bu kez
duvarlarımın ardında
size ayrılmış tek bir taş bile yok.
Ben artık kimseye kapı değilim;
Yaradan’a emanet bir kalbim,
kendime ait bir sessizliğim var.
Beni yarı yolda bırakanlara değil,
beni ayakta tutan inancıma yaslanırım.

bir insanın kalbine giden yolu
bir kez kaybettiyseniz,
haritasını yeniden çizemezsiniz.
ben duvarlarımı
sizi dışarıda bırakmak için değil,
kendimi bir daha
içeriden yıkılmaktan korumak için ördüm.
— GeceGözlü