Dut Ağacı Şiiri - Şevki Çiftçi

KENDİME KAÇTIM
[ Dut Ağacı]

​Ağaç; otuz beş yıl önce, sökülen,
Yeniden dal vermiş, nur inmiş gökten.
Koca dut canlanmış, geçmişten, dünden,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Bahçede üç kişi, oturmuş söyler,
Eskimez anılar, gönlümü eyler.
Çaresiz olana çareler neyler,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Dışarıda bekleyen, davetsiz konuk,
Sözleri bîçare, nefesi sönük.
Yüküm zaten ağır, dertlerim büyük.
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Karanlık odada, ararım ışık,
Kaderin yolları, dünden karışık.
Bebek salıncağı, bir ince eşik,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Yılların yorgunu, sarsılmaz çınar,
Babamın derdiyle, yüreğim yanar.
Gözleri bakarken, sessizce sorar,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Gelenler hâl sormaz, yük olur cana,
Huzur bir rüyaymış, kalmış yarına.
"Dur hele" diyorum, "vakit daraldı,"
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Zihnimi bir telaş, bir korku aldı,
Ruhum uykudaydı, rüyaya daldı.
Az yanan ışıklar, sönük mü kaldı?
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

​Şükür ki çok şükür, güneş doğuyor,
Ümit her zorluğu, elbet boğuyor.
Dut ağacına hep nurlar yağıyor,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

Şu yalan dünyadan geçerim amma,
Adım Şevki ömrüm sırlı muamma,
Haydi gelde bundan sen duygulanma,
Kendi efkarımdan, kendime kaçtım.

Şevki Çiftçi
14052026
Gönen