Düşün Ki Şiiri - Selami Dünser

D Ü Ş Ü N K İ

Düşünki varlık içinde yokluk, yokluk içinde varı yaşıyoruz.
Bir ana ki evladı için yanıp tutuşan, bir evlat ki sevgiden uzak
Yediği iki lokma ile evladına üç damla süt toplayan
Sevgi ile sarılmak ister, sevip de emzirmeğe körpeciğini

Körpecik çorak topraktır, yağmura hasret, buluta özlem
Duyarda duymak istemez rüzgârın ıslığını, şimşeğin çakışını
Kararmış dünyası, duymaz kulağı, bedense bitkin ve de bezgim
Esarettir yaşamını yalnız ve de halsiz kılan

Döşün ki bir baba emeğe aşık, karınca misali
İşleyen demir ve de işlenen maden timsali
Emektir damladan göl, sevgiden ömür süren beden
Ektiği ekinin mahsulüdür nesil, nesilse bakım ister ustadan

Usta cömerttir esirgemez şefkati, merhameti, sevgiyi
İlklere verilenin devamıdır sonrakilere verilen
İstekler ve arzular sonsuzdur ebeden sürer.
Verilmiştir verilmesi gereken, var olup ta bilinmeyen

Döşün ki bir evlat yaraşmak ister, sevgi ve de saygı ile
Dönü yaşatıp bugünü getirene, yarına umut verene
Şükreder uzak duran musibete, imdada yetişen imanlı güce
Sadıktır sadakat bilir, dost yanaşıp, düşmanlıktan kaçana

Ah edip, of çeker, ahval sormayıp ta yanaşana
Ebu Süfyan olup Beko gibi acı çektirene
Doğan güneşi batırıp, batan güneşi doğuranı
Düşünki bilgeliğin canlı, gül yüzün solgun olmasın ..

29.01.2005 Cumartesi