Duruldum Şiiri - Murat Özgören

Öyle duruldum ki,
duruldum insanları tanımaktan.

Acılar çektim,
saçlarımı beyaza boyattım sınanmaktan.
Her beyaz telde
bir ömür bıraktım ardımda.

Okuduğum birçok sayfasını
unuttum hayat kitabının.
Kimi satırlar silindi aklımdan,
kimi yaralar kaldı hatırımda.

Yazdığım hiçbir şiir
yer bulmadı hafızamda;
ama her biri
yüreğime bir parça bırakmaktan
geri durmadı.

Yoruldum…
Öyle yoruldum ki,
bazen kendime bile yetişemedim.
Yoruldum ama pes etmedim,
hayatın yakasına yapışmaktan.

Düştüm, kalktım,
eksildim, çoğaldım.
Kaybettiklerimle sustum,
bulduklarımla yeniden konuştum.

Nihayet karşınızdayım.

Ne dünden utanıyorum,
ne de korkuyorum yarından.
Gocunmuyorum
unuttuğum sayfaları tekrar okumaktan.

Çünkü öğrendim;
hayat, bitirdiğin sayfalardan değil,
yeniden açmaya cesaret ettiğin
sayfalardan ibaretmiş.

Şimdi önümde
boş bir sayfa duruyor.

Kalem elimde,
ömrüm mürekkep.

Ve ben,
geçmişin yükünü değil,
kalan ömrün hikâyesini
yazmaya hazırım.

Korkmuyorum
yazmaktan.