Dönersen Şiiri - Murat Özgören

Dönersen;
Sana hoş geldin demez bu sokak,
Görmezden gelir, kenara çekilir kaldırımlar.
Sokak kedileri dağılır etrafa,
Kendilerine kaçacak bir yer arar.

Dönersen;
Kendi kendine açılmaz sana bahçe kapım.
Kokularını sürmez bahçemdeki çiçekler.
Güllerimin boynu bükülür,
Solar hanımeli, menekşe, sarmaşıklar.

Dönersen;
Odam hoş geldin demez sana.
Mutfağım, balkonum, banyom…
Çalışma masamdaki şiirler kendilerini siler,
Seni yazdığım romanlar sayfalarını kapatırlar.

Çünkü;
hepsi seni çok iyi tanır,
yalnızlığımı iyi bilir.
Hepsi benim sana olan aşkıma
Sessizce şahit oldular.

Dönersen;
Yatağım, yastığım, yorganım
Hoş geldin demez sana.
Gözyaşlarımı onlar gördü,
Onlar sildi.
Beni geceler boyunca
Onlar sarıp sarmaladılar.

Dönme!

Dönersen hoş geldin diyemem sana.
Sensizliğime,
Yalnızlığıma ihanet edemem.

Ben senin gibi
Hiç kimseyi yarı yolda bırakmam.

Sen yokken
Sırdaşım oldular,
Yoldaşım oldular,
Arkadaşım oldular.

Şimdi dönsen de
Sana açılacak bir kapım yok.

Çünkü sen gittikten sonra
Ben kendime yeni bir hayat kurdum.
O hayatın kapısını kapattım,
Anahtarını yalnızlığıma bıraktım.

Şimdi dönsen ne çıkar?

Bu sokak seni tanımaz,
Bu ev seni kabul etmez.
Ben seni affetsem bile
Yalnızlığım seni affetmez.

Ve bil ki artık;
Ne kapılar açılır sana ne de yollar,
Onlar beni sana bırakmazlar.