Duru Fatma Şiiri - Mesut Tütüncüler

Dupduru bir ses kıvrılır,
Çıkar Fatma, Fatma diye.
Gönül coşmuş, nehir olmuş;
Akar Fatma, Fatma diye.

Fatma’nın yüreği serçe,
Kondurduğu sözü külçe,
Değmelere gelmez bahçe;
Kokar Fatma, Fatma diye.

Fatma dudağını büzer,
Gerdanında ince bir zer,
Kara gözü keskin hançer
Sokar Fatma, Fatma diye.

Desem ki gel gönle sızma,
Al başında mor bir yazma,
Dertli, dertli gezip tozma,
Seker Fatma, Fatma diye.

Çık, çık Mesut, evi yokuş,
Nefes kesmiş, gel de konuş.
Ya bu endam, ya bu duruş,
Deme Karac’oğlan kavuş;
Yakar Fatma, Fatma diye.