Durma Öğretmenim Şiiri - İbrahim Şimşek 4

DURMA ÖĞRETMENİM!

Durma öğretmenim!
Duracak zaman değil.
Şahlan artık,silkin,
At, üstündeki rehaveti.
Uyunacak zaman değil.

Orda bir köy var uzakta,
Okulu açılmamış.
Sen yoksun diye orda,
Hiçbir ders yapılmamış.

Durma öğretmenim!
Bak mini mini bir çocuk,
Bekliyor sırtında çantası.
Elinde bir kalem,bir defter,
Boynunda yok yakası.
Besbelli yoksul olduğu,
İşte bak yırtık ayakkabısı.
Ama bilgiye susamış,
Senden yardım bekliyor,
Onun tertemiz kafası.

Durma öğretmenim!
O'na sevmeyi öğret.
İki ayak üstünde durmayı,
Kuş gibi uçmayı öğret.
Çirkinlikten,fenalıktan,
Kaçmayı öğret.
Doğruyu,güzeli,erdemi,
Seçmeyi öğret.
Cehalet illetini kökünden,
Biçmeyi öğret.

Durma öğretmenim!
Sen durursan ülkem durur.
Fabrika durur, bacalar tütmez.
Baraj durur, sular akmaz.
Yol durur,köprü durur,geçilmez.
Hastane durur,makine durur,çalışmaz.
Durma öğretmenim!
Sen durursan,kalpler durur.

02.05.2001
İbrahim ŞİMŞEK