Durdu Şahin Şiirleri - Şair Durdu Şahin

Atlarını çaldılar köyümüzün,
O atlar ki toprakları sökmüyor artık.
Her öğle üzeri üstümüze ağan bulutlar,
Gözyaşlarını dökmüyor artık.

Her dalda çiçek açtı bin telaş,

O güzelim yılları,
Hasretle aramaya kalksam,
Saf gümüş saçlarımı
Uzanıp taramaya kalksam;
Aklıma aynalar gelir.

Benimle ne işin var ey ben,
Bir ben bile kalmadım benim yanımda.
Yüzüm yüzsüzlere inat,
Yüreğine doğru eğiliyor azimle,
Başyardımcım oluyor sebat.

Baba, evin direğidir.

Baba, tüm ev halkının yüreğidir.

Baba, umuttur, güvendir, yolu gözlenendir.

Budur gerçek fazilet,
Bağışlayıcı ol hep!
Merhemdir bil merhamet,
Bağışlayıcı ol hep!

Öfkelenen nardadır,

Erdemli görüşler güller açtırırken yüzlerde,
Denizlerin dalgalanmasını bile gölgede bırakır gülen gözler.
Gönüllerdeki kördüğümleri çözer,
Göklere doğru kanatlanırken,
Gümüş kanatlı güngörmüş kuşlar.

Geldiler birer birer,
Ördeklerin göle konduğu gibi
Kendilerinden emindiler.
Güldüler,
Konuştular,
Yüreklerini bölüştüler.

Dedim âşık para nedir?
Dedik ki başa beladır.
Dedim âşık sevgi nedir?
Dedi çok şeyden evladır.

Dedim bil gerçek dost kimdir?

Çile öbeklemeyi,
Bilen bilir elbette.
Derde dert eklemeyi,
Bilen bilir elbette.

Dokunmayı tellere,

Ben benimi bitirmişim bu yolda,
Ben kendimi yitirmişim bu yolda,
Bilen bilir, bilmeyene ne deyim?

Sevdaları kuşanmışım her zaman,
Hep azimle koşanmışım her zaman,