Duman gözlüm Şiiri - Gece Gözlü

DUMAN GÖZLÜM

Duman gözlüm...
Yaktın beni...
Öyle bir yaktın ki, küllerime bile senin adın sindi. Ne zaman söndürebildi içimdeki yangını, ne de ayrılık silebildi senden kalan izi.

Bir insan, bir çift gözde bu kadar kaybolur mu? Ben kayboldum. Yolumu değil, kendimi unuttum.
Tek tesellim, gözlerine bakıp delirdiğim o birkaç saniyeydi.

aklımın sustuğu yerde, kalbim senin adını ezberliyordu.
Senin gözlerin... Yağmurdan sonra tüten dağlar gibiydi. Hem sis, hem ateş... Hem huzur, hem felaket...

Sana bakmak, uçurumun kenarında kanat çıktığına inanmaktı. Düşeceğini bile bile vazgeçememekti.
Beni ateşe sen atmadın. Bir kez baktın... Gerisini yüreğim kendi tamamladi.

Bak geceler, adını söyleyen sessizlikten ibaret. Her yıldız, sana söyleyemediğim cümlelerin yükünü taşıyor. Ben ise her sabah, eksik bir ömürle uyanıyorum.
Bana "Unut." deseler, adını belki susarım...

gözlerini asla silemem. insan, ruhuna dokunan bir bakışı ömrünün son nefesine kadar taşır.
bir gün, "Neden hâlâ seviyorsun?" diye sorarlarsa, gülümseyip susarım.

Kimi cevaplar anlatılmaz.
İnsan, gözlerine bakıp delirdiği birini unutamaz. Benim tek tesellim, duman gözlerinde kaybolduğum o ilk bakış... en büyük yangınım, sana bir ömür geç kalmış olmamdır.