Duman Şiiri - Altan Doğan

geceler gece kaldı bilindiğinden
bilmemenin saçlarını tarıyor kalbim
ay gibi çocukların eskidiğinden
vakitlerin dışındaki bulanık serseriyim

nedendir şu suskunluk duman gibi yükselen
ağzı karanlıkların kırıp döktükleriyim
kış gibi ürpertili ilkyaz gibi incelen
saçların sevgilimdi elimden dinlediğim

bağışlasın yıl beni ne yaptım görünmeden
öptüm yalnızlığımı sarardı hemen iklim
gideyim ki bir şehre masallar silinmeden
dışıma çok fazlayım içime dar değilim

yetmez ki yerlerdeki gelir uzak göklerden
dudaklarımda kaldı o alevden değişim
diyecektim aşkımı doğmadan çok önceden
anılar da değişti bir çağ gibi değiştim