Düğümünü tek tek çözer gecenin...

Kurtlar uluyunca dertli sesine,
Ay düşer denizin buz nefesine.
Hapsolmuş gümüşten bir kafesine,
Düğümünü tek tek çözer gecenin.

​Bulutlar önüne set olsa bile,
Işığı süzülür dert olsa bile.
Kış günü ayazı sert olsa bile,
Buzunu feriyle ezer gecenin.

​Yakamoz denilen o hırçın oyun,
Ayın gölgesine bükerse boyun;
Sükûta bürünür sahra ve koyun,
Hükmünü alnına yazar gecenin.

​Zamanı öğüten değirmen taşı,
Kim bilir kaç asır, kaçtır o yaşı?
Göklerin en vakur, en dertli başı,
Sırrını bağrına kazar gecenin.

​Gündüzün yükünü sırtından atar,
Güneşin bittiği mahalde yatar.
Dünya uykudayken o nöbet tutar,
Gözüyle nabzını sezer gecenin.

​Ne bir sitem eder, ne de bir feryat,
Onunki bambaşka, sessiz bir hayat.
Işığı mucize, gölgesi murat,
Yalnızlık tahtında pazar gecenin.

​Hasan der ki fasıl biterken ayda,
Vuslatı arama boştur bu payda.
Güneş doğacaksa ne gelir fayda?
Hükmü bitti derken, bezer gecenin...

Hasan Belek
Akçay