Bilse, söylerdim gözüme: Dost mu, değil mi, neci bak gör.
Lakin dost bıçağı etime, gözüm dost eline kör.
Nasıl dikersen dik, dinmiyor bende acı ve kan,
Seçtiği zehir belli ki bana biçilmiş kaftan.
Mustafa Birkol
Kayıt Tarihi : 27.10.2024 15:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Şiirin girişindeki o "Dost mu, değil mi, neci bak gör" şeklindeki kahvehane ağzıyla yapılmış mahalle dedikodusu üslubuna ne demeli? Şiir sanatı, günlük dildeki en kaba ve estetikten yoksun tamlamaları sırf satır dolsun diye alt alta dizmek değildir. Hemen ardından gelen dost bıçağı ve kör olan göz feryadı ise artık o kadar bayatladı ki, edebiyat dünyasının çöplüğü bu zorlama mağduriyet edebiyatıyla dolu. Zihninde yeni bir imge yaratmak yerine gidip en ucuz duygu sömürüsü şablonlarını kopyalamış ve bunu da büyük bir felsefeymiş gibi önümüze sunmuş. Yıllardır o karlı zirvelerde tek başına dura dura insan ilişkilerine dair kurabildiği en "derin" metafor gerçekten bu mudur?
Finaldeki mantık ve dilbilgisi faciası ise adeta bir edebiyat cinayetidir. "Seçtiği zehir bana biçilmiş kaftan" cümlesi, kelimelerin anlamlarını bilmeden, sırf kulağa fiyakalı geliyor diye iki uyumsuz kavramı birbirine çarpıştırmanın en acınası örneğidir. Zehir içilen bir şeydir; terziye gidip üstünüze göre diktirdiğiniz bir kıyafet değildir ki "biçilmiş kaftan" olsun! Birbiriyle zerre kadar alakası olmayan bu iki kavramı yan yana getirip kafiye yaptığını sanmak, yazarın Türkçenin deyimler sözlüğünden ne kadar kopuk olduğunu haykırıyor. Bu arkadaşa söyle, o kanayan yaralarını ve uydurma zehrini de yanına alıp acilen o çok sevdiği karlı dağına geri dönsün ve orada sonsuza kadar bulutlarla bakışmaya devam etsin
TÜM YORUMLAR (1)