Karılmak Şiiri - Mustafa Birkol

• 

  İsmail Can

  Şiir sevdiğin kelimeleri alt alta yazmak değil
  Şiir tekerleme hiç değil bu yazı tekerleme olmaktan bile uzak.
  
  Öykündüğünüz geleneksel şiir ile ilgili şu kavramları bi araştırın derim. AI bile anlatır bunu
  
  Aruz (Ölçü)
  Beyit (Birim)
  Ağdalı (Dil)
  Soyut (Anlatım)
  Mazmun (Kalıplaşmış sözler)
  Sanatlı (Üslup)
  Kuralcı (Yapı)
  Zengin (Kafiye)
  Bireysel (Konu)
  Tasavvuf (İçerik)
  Parça (Güzelliği)

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  İsmail Can

  Şiir sevdiğin kelimeleri alt alta yazmak değil
  Şiir tekerleme hiç değil bu yazı tekerleme olmaktan bile uzak.
  
  Öykündüğünüz geleneksel şiir ile ilgili şu kavramları bi araştırın derim. AI bile anlatır bunu
  
  Aruz (Ölçü)
  Beyit (Birim)
  Ağdalı (Dil)
  Soyut (Anlatım)
  Mazmun (Kalıplaşmış sözler)
  Sanatlı (Üslup)
  Kuralcı (Yapı)
  Zengin (Kafiye)
  Bireysel (Konu)
  Tasavvuf (İçerik)
  Parça (Güzelliği)

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Şevket Kozan

  her ağır kelime şiir, her eski tabir de hikmet değildir—evvelâ Türkçeye hâkim olmak, sonra şairliğe soyunmak icap eder

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Gönül Haydar

  Bu mısralar, bir şiirin ahenkli ve manidar bir bütünü olmaktan ziyade, birbirine yabancı sözlerin yan yana dizilmesinden ibaret kalmış. “Bir can, bir ruh”, “cihan”, “Kader’in Sultanı”, “öte taraf” gibi ifadeler ayrı ayrı başka çağrışımlar taşıyor; lâkin bir araya geldiklerinde ne lisân bakımından yeknesaklık ne de mana bakımından bir bütünlük hâsıl oluyor. Eski Türkçe’den alınmış birkaç tumturaklı kelimeyi mısralara serpiştirmek, şiire derinlik kazandırmaz; bilâkis, mânayı örten yapma bir ağırlık verir. Bilhassa “Teşekkürler, o hep yaşanası, seninle yaşanmış hayata” dizesi, söz dizimi bakımından öylesine dağınık ki okuyucu şiirin duygusunu değil, cümlenin ne demeye çalıştığını çözmeye uğraşıyor.

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Gökhan Çatak

  Gönül var, heves var; lakin şiir namına henüz elle tutulur bir cevher yok. Kelimeler ağırlaştırılmış, mana ise süslü ifadelerin altında ezilmiş. Şair, duyguyu sade ve sahici söylemek yerine her mısrada biraz daha gösterişe kaçmış. Böyle olunca şiir, gönle dokunmak yerine okuyucunun sabrını sınayan uzun bir nasihate dönüşüyor. Kısacası şairin gönlü şiire varmış, ama şiir henüz şaire varamamış; böyle devam ederse okuyucunun sabrını da öte tarafa uğurlayacak.

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (10)