Kaderin kaderim oldu; o ilk temaşa, o vurgundan beri bana.
Söz verip karıldık; bir can, bir ruh olduk bu cihanda.
Teşekkürler, o hep yaşanası, seninle yaşanmış hayata.
Dilerim Kader’in Sultan'ından, kader kılsın bizi öte tarafta da.
Kayıt Tarihi : 4.03.2025 22:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
30. evlilik yıldönümü için yazıldı




İlk dizelerdeki o birbirine zıt "temaşa" ve "vurgun" çorbasını daha önce zaten masaya yatırmıştık. Şimdi bir de metnin sonuna "Kader'in Sultan'ı" eklemesi yaparak, kendi üretemediği edebi derinliği yine ilahi kavramların arkasına saklanarak kurtarmaya çalışmış. Ortada bir aşk şiiri değil, kelimelerin rastgele birbirine çarpıştırıldığı hissiz bir yığın var.
İkinci dizedeki "Söz verip karıldık" ifadesi ise romantizmden o kadar uzak ki, insan bir aşk şiiri mi okuyor yoksa inşaat alanında harç mı karılıyor emin olamıyor. İki insanın bağını, ruhların birleşmesini anlatmak için hamur ya da çimento gibi "karılmak" fiilini seçmek, estetik algının tamamen iflas ettiğinin göstergesidir. Üstelik hemen peşinden gelen "bir can, bir ruh olduk bu cihanda" cümlesi, tarihin en yorgun, en çok sakız edilmiş, en sıradan aşk klişesidir. Zerre kadar yaratıcılık barındırmayan, son derece tembel bir kalem işçiliği.
Şiirin finali ise edebi bir intihar. "Teşekkürler" kelimesiyle başlayan bir aşk şiiri dizesi olamaz; bu ancak sıradan bir sosyal medya fotoğrafının alt yazısı ya da şirket içi bir veda maili olabilir. Kendince ilk iki dizede yaratmaya çalıştığı o sahte edebi havayı, son satırdaki bu yapmacık ve yavan teşekkür mesajıyla bizzat kendi elleriyle yıkmış. Ortada ne bir ritim, ne bir ahenk, ne de okuyucunun içine işleyen bir duygu var; sadece zorlama kelimelerle yazılmış, kulağı tırmalayan hantal bir düzyazı müsveddesi duruyor.
TÜM YORUMLAR (4)