Dön Gel Bana Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Asi gönlüm inim inim inleme
Boş laflara kulak verip dinleme
Bey düzenden yara aldın gizleme
Hiç zora aldırma, dön gel gel bana

​Gönül sen yaşama hep kıymet verdin
Umutların vardı söyle neyledin?
Bembeyaz sineni yere mi serdin?
Yollarını gözlerim, dön gel gel bana

​Düzenden aldığın, derin bir yara
Yıldızlar şahittir çektiğin zara
Gözlerim yoldadır düşme mi dara
Feryadım bitmiyor, dön gel gel bana

​Seni o mazlumlar garipler sorsun
Çöller, vadilere sis duman dolsun
Seller sular beni habire vursun
Borana sırt çevir, dön gel gel bana

​Yazmaya yetmiyor divitten kalem
Zehirdir zıkkımdır şu azgın âlem
Açıldı kalbimde derinden yarem
Derdimin dermanı, dön gel gel bana

​Bu düzen firkatin gamın yatağı
Sensiz olan bağım şivan otağı
Beni saran zulüm felek ortağı
Hazan yeli esti, dön gel gel bana

​Hasretinden bana köz volkan oldu
Tüm düzlükler bana yol yokuş oldu
Şafak vakti bana kıyamet oldu
Borana sırt çevir, dön gel gel bana

​Sensiz kalan bağım gülüm solacak
Soğuk ölüm beni bir gün bulacak
Hakikatli dostlar seni soracak
Hazan yeli esti, dön gel gel bana

Ah virane oldum, derdim dağ kadar
Ben hep yoruyorum bitmiyor yollar
Bağrımda açıldı onulmaz yaralar
Şifa bulmam için, dön gel gel bana

​Çobanoğlu der ki, canı bilmelisin
Ahım sele döndü, sen gelmelisin
Elimi elinle sen tutmalısın
Gönül kapısını aç, dön gel bana

Merhaba Çobanoğlu
24.08.2026
Gürpınar