Dön Arkanı Vur Mührünü

Taş bas bağrına da sakın açma yaranı elaleme,
Merhem diye sürdükleri, tuz olur da yakar içini.
Öyle kendini yıkıp da akma her kurak gönüle,
Sen nehirler feda edersin de, Onlar senin için bencil bir damlayı bile sakınırlar senden,
Gün gelir bir kaşık suda boğarlar, izlerler can çekişini.

Kimi sardıysa kolların, ilk o vurdu hançeri sırtından unutma,
Kime "asla yapmaz" dediysen, en önce o geçti sınırı.
Sen adını göklere yazarken onun adanmışlığından,
O adını silmek için fırsat kollarmış meğer her seferinde;
Yere batsın onların yalanları’da,sahte sevdaları’da!

Yorulmadın mı fânileri başının üstünde taşımaktan?
Değer bilmezin peşinde koca ömrünü bir sadaka gibi harcamaktan?
Sen eksildikçe onlar çoğaldı, sen sustukça onlar arsızlaştı.
Gör artık şu gerçeği, uyan bu derin uykudan;
Körün gözü açıldığında, kırdığı ilk şey değneği olurmuş inan!

Sırf birileri sevecek diye bükme o asil boynunu,
Karakterini, ruhunu, kendini satma üç kuruşluk alkışa.
Varsın "gaddar" desinler, varsın kapatsınlar yolunu;
Kendini kul için harcayıp da bitirenlerin sonu,
Bir köşede unutulup, ibret olmaktır dosta düşmana.

Ve işte vaktidir; dön arkamı, vur mühürünü kalbinin tam üstüne!
Bırak kim varsa gitsin, kim yıkarsa yıksın, sen bak kendi işine.
Herkes kendi amel defteriyle kavrulurken şu yalan dünyada,
Senin alnın ak, başın dik, sığın her şeyin sahibine.
Dile kolay, yüreğe kalkan olan: "Allah var, gam yok!" de bu kavgada;
Şükret ki Rabbine , bırakmadı seni hiçbir kulun insafına!