Dokunmadan Sevmek Şiiri - Mustafa Alp

bazı sevgiler vardır
sesini yükseltmez,
adını söylemez kalabalıkların ortasında.
bir gölge gibi yürür insanın içinde,
kimse görmez.
ama insan her adımda onu taşır.

ben seni öyle sevdim.
bir akşam vakti
gökyüzünün yorgun maviye döndüğü saatlerde
içime düşen bir sızı gibi.

ne elini tuttum
ne saçlarına dokundum
ne de gözlerinin tam ortasında
kendime bir yer aradım.

ama bil ki
seni en çok
dokunmadan sevdim.

çünkü bazı sevgiler
mesafeyi incitmez,
yakınlığı kirletmez.

bir şehrin ışıkları gibi uzaktın
ben ise karanlık bir sokakta
adını içimden söyleyen
yalnız bir adam.

sana yürümek istedim bazen
ama ayaklarım değil
kalbim yoruldu.

çünkü insan
dokunamadığı bir sevgiyi
daha çok büyütüyor içinde.

bir rüzgar gibi geçtin hayatımdan
ama ardında bıraktığın sessizlik
yıllarca konuştu benimle.

geceleri pencereyi açtım
belki aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye.
belki aynı yıldızın altında
aynı yalnızlığı paylaşıyoruzdur diye.

bilmiyorum.

belki de
sen çoktan başka bir hikayeye yürüdün.
ben ise
adını saklayan bir şiirin içinde
hala seni yaşıyorum.

çünkü bazı insanlar
hayatımıza gelmez,
yerleşir.

ve bazı sevgiler vardır
dokunulursa kırılır.

bu yüzden
seni avuçlarımda değil
kalbimin en sessiz yerinde taşıdım.

kimse bilmedi
kimse görmedi
kimse duymadı.

ama ben
bir ömür boyu

seni

dokunmadan sevdim.