Ôyle muallakta kalmayacak hiç birşey insan sevildiğini ôlü gômüleceğini gôz ağlayacağını bilecek, kıyametmi kopacak bir cuma sabahı güneş tersten doğacağını dağlar eriyeceğini kul kavrulacağını bilecek, dolumu vurdu bağını tarlanı sofran kıtlık kıranı oğul kız katıksız ekmeksiz kalacağını, insanlık doğaya ağaca saygı duyamasını bilecek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta