Diyarbakır Sur İçi Şiiri - Veysel Sari

Surların siyah bazalt taşlarına kazınmış bin yıllık çile,
Dicle’nin kıyısında Kırklar Dağı’na vurur ayın şavkı.
Ulu Cami’nin avlusunda yankılanır ezanla karışık o eski ağıtlar,
"Mardin Kapı şen olur" türküsü çalınır uzak gramofonlarda.
Hasan Paşa Hanı’nda demlenen bir bardak koyu çay gibidir hüzün,
Diyarbakır’ın küçelerinden geçerken göğsüme oturur bu sevdalık!

On Gözlü Köprü’nün altından coşkuyla akar zamanın nehri,
Hevsel Bahçeleri’nde bülbüller ağlar yarım kalan rüyalara.
Dağ Kapı’dan girince karşılar seni asırlık gurur ve sadakat,
Ahmet Arif’in sitemi, Cahit Sıtkı’nın yaş kırk beş korkusu vurur yüzüne.
Bu kentin taşı serttir ama insanı ciğerden sever adamı,
Bir kere düştün mü bu sevdaya, geri dönüşü yoktur bu yoldan!

Sülüklü Han’ın sessizliğinde saklıdır o fail meçhul sevdalar,
Dicle’ye karşı yakılan ucuz tütünün dumanı sarar geceyi.
Sur içindeki her bir evin taş duvarında bir delikanlı ahı var,
Zaman geçer, çağlar değişir de bu kentin asaleti değişmez,
Diyarbakır başı dik durur, boyun eğmez vefasızlığa!

Bükülmez bu şehrin bileği, eğilmez o sevdalı dik başı,
Mertliğin, cesaretin harman olduğu çetin bir diyardır burası.
Her yiğidin göğsünde çelikten bir yürek atan aslan yatar,
Dostuna siper eder göğsünü, düşmanına aşılmaz sur gibi durur.
Gözünü budaktan sakınmaz bu toprağın korkusuz evlatları,
Nefesini verir de boyun eğmez, şerefini canından öte tutar!

Kapısından adım atan her garibe, her bir kederli konuğa
Yüreğini açar bu halk, "Başım gözüm üstüne" der derinden.
Ekmeğini böler, çayını demler, misafiri baş tacı eyler,
Soframız da, gönlümüz de sana feda olsun derce hürmetle.
İşte böyle bir yiğitlik, böyle bir cömertliktir Diyarbakır;
Sadakatiyle, mertliğiyle destan yazar asırlar boyunca!