Bahar gelse de gönlümde açmaz çiçek,
Soldu bağ-ı ömrüm, hüzünle dert ekerek.
Hazân yaprağıyım, rüzgâr ile savrulurum,
Ben fırtınayla yanar, kül gibi dağılırım.
Gönlüm tutulmuş, aklım perişân bir hâldedir,
Bu cân tutsaktır, aşk ile ağır esirdedir.
Bir nidâ gelse derinden, "gel" diye bir yâr olur;
Belki o ses gelir, gönlüm yeniden şâd olur.
2025
Kayıt Tarihi : 16.1.2026 17:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!