Direniyorum Şiiri - Kadir Deniz

Direniyorum;
ama nereye kadar dayanır insan, bilmiyorum.
Bu savaşta sonum görünmüyor gözüme.
Gücüm tükendi;
kaç kez yokladım ölümü, sayısını bilmiyorum.

Kendimi bırakacaktım karanlığa.
Acır mıydı kalbim, üstadım?
Kırıklarımın yüzüne bakabilir miydim
dağılmadan?

Çok hırpalandı duygularım, üstadım.
Kelimelerim yetmiyor artık kendime.
Bakışlarımdan okunur mu halim,
onu da bilmiyorum.
Uyumak istiyorum, üstadım;
bu acımasız hayata uyanmadan.

Susma, üstadım;
gözyaşlarıma bir söz bırak.
Bak, nasıl da can çekişiyorum.
Ruhum sızlıyor, üstadım.
Şarap da susturmuyor artık
sahte mutluluğumu.

Geceler uzun, üstadım,
zaman suskun bir tanık.
Yıldızlar bile kaçırıyor gözlerini
üstüme çöken bu ağırlıktan.
İçimde bir çocuk var hâlâ,
yorulmuş, konuşmuyor.

Sabahlar eksik doğuyor, üstadım,
ışık bile tereddütle dokunuyor yüzüme.
Umudu cebimde kırık bir cam gibi taşıyorum,
kanatıyor ama atamıyorum.
Belki de yaşamak budur,
kanaya kanaya yürümek.