Dinle Zalim Dinle Şiiri - Yaren Atalar

Dinle zalim, dinle
bu sözler sana,
gecenin en koyu yerinde yankılanan
isimsiz bir çığlığın kırık harfleriyle yazıldı.

Sen gittikten sonra
damarlarımda dolaşan vakit durdu;
bedenim, içine gömülmüş bir taş gibi ağırlaştı.
Her uzvum, yasın soğuk mühürleriyle mühürlendi;
içime bir mezar sükûtu çöktü,
nefes alsam dahi ölü bir zamanın içindeyim sanki.

Yüreğim Ah o zavallı iflah olmaz dikiş tutmaz yüreğim,
kanatları kırılmış bir kuş değil artık,
rüzgârın ortasında yönünü yitirmiş
kül rengine dönmüş bir feryattır yalnızca.
Her atışı, kaburgalarımda çınlayan
adı konulmamış bir kıyametin yankısıdır.

Beynim, gidişini inkâr eden
taştan bir mabede dönüştü;
içinde unutulmuş dualar,
suskun putlar gibi diz çökmüş düşünceler…
Her fikir, karanlık duvarlara çarpıp
kendi yankısında parçalanır.
Zaman, içimde sürünen
paslı bir yılan gibi ağır ağır kıvrılır;
aklımın loş dehlizlerinde
ışığı yutmuş gölgeler dolaşır durur.
Seni geri çağıran her hatıra,
kendi mezarını kazan bir harf gibi çürür zihnimde.

Midem,
yaptıklarının ağırlığını taşıyamayan
taşkın bir karanlık denizdir şimdi;
kendi içinde kabarır, kendi içine çöker.
Hatıraların paslı tadı
dilimde zehre dönüşür;
içimde ne varsa,
senin bıraktığın izlerle çürür, çoğalır.

Ve ben…
yıkıntıların ortasında ayakta kalmaya direnen
son bir duvar gibi değil artık;
kendi gölgesine sığınmış
suskun bir harabenin ta kendisiyim.
Her rüzgâr, içimde biraz daha eksiltir beni;
her hatıra, biraz daha toprağa yaklaştırır.

Dinle zalim,
dinle hayatımı enkaza çeviren,
suskunluğuyla bile içimi yaralayan sen…

Sana artık söz değil,
varlığının üstüne çökmüş kadim bir beddua bırakıyorum:
Gölgen senden önce yürüsün,
huzur kapına hiç uğramasın.
Gece seni saklamasın,
gündüz seni tanımasın.

Ne dokunduğun şey sana ait kalsın,
ne de bıraktığın iz sana geri dönsün.
Adın, rüzgârın içinde kaybolmuş bir yankı olsun;
ve her nefeste,
içinde adını koyamadığın bir eksiklik büyüsün.
Ey Ömrümü ateşe veren
Sende Yan Yan Yan ....
Küllerin dağılsın
Yok ol kaybol ve sonsuza denk defol