Dilek Hokkaömeroğlu Şiirleri - Şair Dile ...

Kızıl akşamlarda kızıldır yazı kışı
Gömleği umuttan sevdası kızıllıktan yana...
At kendini sere serpe kızıllıklara
Kızıl sularda kızıl umutlarını ara
Yıka kara yazgını kızıl ırmakta.

mevsimler deli içimizde
hangi yöne baksa gurur
sus düşer gece'ye

dudaklarda kalır kekremsi ayrılığın utancı
yarına beş kala pişmanlığın acısı

candan olmasada
gecenin ilerleyen yüzünde
keşke.. hiç sabah olmasa
rahatladı şimdi düşüncelerim
bir nebze mutluluk olsada
mutlu oldum şimdi

Ve kadın olmanın çığlığı suskun bir kayıp ülkede....Özgürlükleri elinden alınan her insanın aynı duygudur bu kayıp duygusu..Bir ülkenin bir şehrin en derin karanlığına gömerler kimliklerini soğuk duvarlar konuşur..Gözyaşını yağmura satar ve susar...Çocuk gülüşleri elma şekerine hapsolmuş bu kadınlar hiç büyümezler..

Beyninde milyonlarca soru ile çıkarlar yola..Bir düş ruya hayaldir onun için bu yolun huzura kavuşturan dili..

Evin en güzel köşesini ayırır bütün yüreğini ağırlar sevdiklerini..Dilsiz bir şarkıdır ömrü suskun gecelerine yıldızlar yağdırırken..Kelimeleri cümleleri kaybolur evrende dinleyeni yoktur bilir..

gözler gülmekten vazgeçtiğinde
anıların bile ulaşamadığı günlerde
acı oturmuş yüreklere

insanlar insanları yitirdiğinde
kucakların boş kaldığı günlerde

Bir ezgidir içimizde acı
Kan revan parmakalrı iz bırakır
Korkunç bir uğultu tırmalar kulakları
Melodisi kırık bir keman telinde can bulur
Kadın!
Ne çoktu aslında

Yalnızlığın kalabalık sokaklarında ağır aksak geçiyor ömür dedikleri teselli.Gece uğurlamakta yine tan yerine yakın zamanı, pişmanlık yıldızların gözlerinde güne sitemkar bir tavır takınmış suskun.
Sevgi perçem düşürdü yüzüne yine yalanlarla bezenmiş kendi dünyasına bakmakla görmek farkı sancılı..
Sahipsiz bir mezar buldum taşında isim zar zor okunuyor''KİMSE/SİZ'' kimse ve siz biz sahi hep böyle mi yaşadık! ? .Yuvasız evsiz yurtsuz isimsiz...
Ne çok sahiplendik böyle hayatı gerçeğinden uzak.Ne çok sevdik ayrılığın ölümden beter vuruşlarında hep kaybederken..Gülmeyi unutmadık acılar otağında yapayalnız kalmışken, uğurlarken bizden gidenleri bir tek gözyaşı dökmeden kalanlardan daha çoktuk..
Yara,yaralar,yaralananlar sancı yüreğinde barındıranlar gece sarıyor yaralarını ya da kanatıyor durmadan..
Ne tuhaf bir gün dünden kalma sancılar da..Bunca telaşın çırpınışın karmaşanın sebebi ne? ..İnsan yürürken neden hep arkasına bakar? .Endişeli çıkılan evden neden hep geri dönülür unutulmuşluk ağrısı kemirirken beynini? ..

Gece oldu İsmail gözyaşlarım karıştı ummana aktı
Yüreğimde bir İsmail sevdası dilimde bir acı ayrılık türküsü
Ağıtlardayım sensiz yalnız biçare dertlerdeyim..
Gittin iyimi ettin şimdi bıraktın burada bir deli
Sensizlik ne zormuş be İsmail..
Aynı kaldırımlarda yürüdük aynı havayı çektik aynı sevdalarda kavrulduk…

göz yaşlarım damla,damla
toplandı yüreğimde
acımasızca
sonra;
sokaklarda adımlarım
pencere camlarıda

Tarifi imkansızdı konuşkan gülüşüne
dokundukça kanayan her söz diliminde
çığlığında susmak
gevezeliğin de hüzün toplamak
dağılmak yaprak yaprak
hüznün kollarına sığınmak