İnsanlar ne kadar acizler,
Koşuştururlar mal peşinde.
Göremezler,
Elde ettikleri mal evrende bir zerre.
Binalar dikip yukarıya çıkarlar.
Binaları yıkılır, olur onlara mezar.
Âşık olurlar, gözleri bir şey görmez.
Hatırlamazlar ki âşık olduklarını kaç kez.
Birbirlerine zarar verir, ezerler.
Oysa yaşadıkları mekân hep aynı yer.
Nicesi de kendini herkesten farklı sanır.
Oysa en farklı olduğu an,
Farksızlığını kabul ettiği andır.
Savaşa girerler, elleri olur kir.
Bilemezler ki savaşa girmeyen,
Gerçek savaşı kazanmış demektir.
Sesi şuradan şuraya gitmez,
Hepsi yaşayan oyuncak gibidir.
Sıcak olur yanar, soğuk olur üşür tir tir.
Bazıları gerçekleri görmüştür,
İstemezler bu kâinatta kanat.
Burada olmanın bir anlamı var,
Boşa değildir bunca hayat…
Kasım / 2009
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 14:35:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
