Desin ki akşamlar,
sessizlik bile özlemdir bazen;
eğilir kendi içine,
derin bir yalnızlık.
Desin ki sözcükler,
güzel bakan güzel görür.
Sussun, konuşmasın diller;
kötülüğün ağzındaysa eğer.
Desin ki yangınlar,
en çok kül konuşur,
ateş söndükten sonra bile;
bir ışık bekler.
Desin ki sabahlar,
gecenin koynundan doğar;
gün ağarır,
içinde bir hayat çoğalır.
Kayıt Tarihi : 16.07.2026 23:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!