Dertli Miras Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun ortasındaki, o uçsuz buçaksız uçurum,
Hiçbir ışık aydınlatamaz, oradaki karanlığı,
Her an biraz daha solan, bu fidan mı,
Yoksa bu darmaduman siluet mi, bana ait?
*
Gözlüyorum, tüm nesneler olduğu gibi kalmış,
Sedir, lamba, tavandaki pervane,
Lakin zihnimde bir fırtına, geriye doğru esiyor,
Durmaksızın parçalıyor umutlarımı bu devran.
*
Kendi soluğumdan dahi, çekiniyorum vakit vakit,
Bir düşman gibi, süzüyorum camdaki aksimi,
Ne çok figan saklanmış meğer anlatılamayan,
Saçılıyor özüm, bu sonsuz ve boş ufka.
*
Ne bir barınak mevcut kaçacak, ne bir vaha,
Her köşe biraz matem, her yan biraz ağlatı,
Kişi kendi göğsünde mahkummuş meğer, bu evrende,
Yüklenip dururmuş omuzlarına, bu hazin yıkımı.
*
Duyuyorum artık, o sonu gelmez hıçkırığı,
Perde kapanırken, sahnede sönüyor kandiller,
Başlayan bu oyun değil, bitmeyen bir kederdir,
Adımlarımın altında eziliyor, solgun yapraklar.
*
Gökten süzülen damlalar, yıkamaz bu kiri,
Toprak kabul etmez, içimdeki o kör düğümü,
Sustukça büyüyor içimde, o devasa feryat,
Kimse görmüyor, bu sessiz ve derinden gidişi.
*
Zaman; avuçlarımda ufalanan, kuru bir ekmek,
Yediğim her lokmada, binlerce yıllık bir hüzün,
Sararıyor kağıtlar, siliniyor eski hatıralar,
Geriye sadece, bu kimsesiz ağlatı kalıyor.
*
Dostlar; başka bir diyardan seslenir gibiler,
Sesleri çarparak dönüyor, soğuk duvarlardan,
Ben bu trajedinin, hem kurbanı hem şahidiyim,
Kendi cenazemi omuzlamışım, bir başıma.
*
Sonunda ulaşılan yer, o bitap düşmüş liman,
Demirin paslandığı, yelkenin yırtıldığı o an,
Mısralar biterken, baki kalan tek hakikat,
İnsanın insana bıraktığı, bu dertli miras.