Dert Yorgunu Olup Gittik

DERT YORGUNU OLUP GİTTİK
Güler yüzlü görüp... hüküm eyleme!
Felek sillesini... vurdu da geçti.
Dışım bahar sanıp... gazel söyleme,
İçerde fırtına... koptu da geçti.

Emek verdim... nankörlerin yoluna,
Bülbül olup kondum... diken dalına!
Bakmadılar... gözlerimin seline,
Vefasız bir rüzgâr... esti de geçti.

Dert dediğim... dipsiz, karanlık kuyu,
İçtikçe susadım... o acı suyu!
Heba ettim boşuna... koca bir huyu,
Elâlem bendini... yıktı da geçti.

Her başın ağrısı... kendine özel,
Sanma ki bu hayat... herkese güzel!
Savruldu umutlar... kurudu gazel,
Zaman beni taşa... çaldı da geçti.

İnsan insana dert... derman arama,
Tuz basıp dururlar... azgın yarama!
Kimse ortak olmaz... şu efkârıma,
Gönül dilsiz olup... kaldı da geçti.

Kirpiğe yüklendi... yorgunluk izi,
Kendine geç kalır... bu insan özü!
Görmezden geldiler... çabayı, közü,
Zahmetim hiçlere... sayıldı da geçti.

Dostun sitemiyle... düşman kastıyla,
Ömrüm heba oldu... "elâlem" lafıyla!
Yüze gülenlerin... sahte vasfıyla.
Kalemsiz şairi yordu da geçti.

Beyaz bir sayfadır... her doğan güneş,
Niyetim mühürüm... sönmeyen ateş!
Olmadı şu derde... dünyada bir eş,
Vade doldu... ömür bitti de geçti.