Şehirler boğulmuş beton yığınları kalsın uzağımda.
Kimliksiz insanlara benziyor susuz kalmış toprağa.
Caddede dolaşıyor omuzunda yükler var insanların.
Doğmamış çocuklarımıza kurban ettik günlerimizi.
Evlat özlemi duyduk oğullarımıza ve de kızlarımıza.
Beton yığınları arasında taşlar yeşeriyor gün gün.
Dağda karanfil olan şehirde yön tabelası olur.
Kalmak yerine toprakta, gitmekle değişir bir bir.
Günler, gününü gün etmek olmuş başımızın belası.
Yalanlar batırır yerin dibine vuslatımızı, sevgimizi.
Ele veriyor, düşman biliniyor başını okşadığımız.
Hayatımızı bağışladığımız canlar buna olmuş sebep.
Kenan Gezici 30/11/2025
Kayıt Tarihi : 30.11.2025 08:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!