Deprem Şiiri - Sebahat Mirzanlı Çetin

Sallandıkça sallıyor.
Ne varsa ,alttan üste
Üstten alta .
Vuruyor tarifsiz uğultu.
Çatırdıyor, düşüyor
Toz, duman
Sonrası derin sessizlik,
Karanlık bir ağırlık
Üstünde yığınlar
Darbeler ,inlemelere
Çığlıklara karışıyor.
Kaçışmalar, panik ,şok
Kalan kalıyor kaldığı yerde
Ölüm sessizliği duvarda kalan resimde.
Yıkıntılar arasında ,duran saat .
Oyuncak ayı,tozlu kitaplar
Tanık oldular deprem anına .
Düştüler cansız bedenlere yoldaş oldular.
Kızının elini tutan baba ,çaresiz acı dolu
Çocuklar kucakta kaldı.
Kimi kayıp hala .
Anneler evlatsın, Babalar yoksun
Evsiz ve yoksul herkes
Anlamsız hevesler,
Depremde sarsılan hırslar
Geri dönülmez şimdi o anlara.
Anıyoruz sadece
Gözde yaş .yürekte acı kaldı
Şimdi her sallantı çağırıyor bizi derin düşüncelere.

09.02.2025