Esin Abla Şiiri - Sebahat Mirzanlı Çetin

Kamburu sırtında,iki büklüm
Akşam üstü , kış günü yollarda
Hiç durmadan yürür ,
Taa büyükbabası ile büyüdükleri eve.
Sakarya mahallesinde .
Eskiler tanır ,gözetir.
Esin abla derler,"dikkat et "
Ablası ondan büyük
Yaşarlar Cunda 'da eski yolda .
Bahçeli küçük evde .
Esin abla hiç evlenmemiş ,
Zayıf boynu, sırtı bükülmüş ,
Siyah kararlı gözler ,inat burun
Donuk zihin artık çocukça .
Dolmuşta hüzünlü bir nihavent
Sessizce çalınır.
Akşam hüznü ,karışır sakin havaya
Düşünürsün ,geçmişi ve yarını
Esin abla ,ulaşır evine yorgun .
Ablası yakmış şimdi sobayı ,
Üstünde fokurdar çaydanlık
Güneş batarken Cunda'da
Geceye hazırlanır mekanlar.
Akşam yemeğine çıkanlar ,neşeli konuşkan .
Bozarlar hüzünlü havayı.
Kimse bilmez ne olacak Esin abla.
Korkar dolmuş şoförü.
Yollar karanlık , ben üzgün .
Kulağımda radyodaki bilinmez şarkı .
1 Mart 2025