Deniz Suyuna Karışsam Şiiri - Sibel Orhan

Bir ışık kırmığı açar gecemi,
Sentetik ritimlerden, aşınmış hurdalardan sıyrılırım.
Varıp karışsam diyorum,
Kumdan ayaklarımla denizin suyuna...
Çakıllar kırılsın varsın gri soğukluğunda,
Beni bu tuz yakar, beni bu enginlik yutar.

Oynar avuçlarımda acemi balıklar,
Haber getirir martılar…
Küskünlüğüm dağılır mavi uğultuda.
Geçer yanımdan bir deniz atı,
Gözlerinde camdan kederler,
Vurdumduymaz edayla garipliğimi selamlar.

Sarsın yüzeyimi denizin kumu,
Örtsün beni, dipteki esaret!
Ağlasam—
Hiç utanmadan, çocukça, gürül gürül,
Sarar beni bir ahtapot sekiz koluyla,
Dostça, insanca kucaklar yalnızlığımı.

Dolanır yengeçler ayak bileklerime,
Donuk kabukları takılır yosunlara.
Batar deniz kestanesi eksi bir de vücut ısısı,
Ay ışığında yakalar midyenin incisi,
Kapatır bir istiridye kalbini incitilmişliklerime,
Kırgın mercan kayalığında kanar umudum…

Ne çarpacak bir kalp, ne tutunacak bir kemik...
Deniz anası—
Şeffaf, kimsesiz ve öylece dilsiz...
Dokunur zihnimin çeperine,
Sıfırlar kahrımı.
Sarar içimdeki boşluğu,
Posa gölgeden azat
Mavi bir insafın koynunda durulurum.