Demirci Ahmet Şiirleri - Şair Demirci Ahmet

Bir süre hayattan müsade istedim
Yoruldum biraz dinleneyim
Çekildim kuytu bir köşede
Gidenleri hayatımdan tek tek izledim

İki dünya arasında kalmışsın
Engel olmuş ruhun
acısına katlanacaksın
Uzağındasın en büyük günahın
Koşsan kollarına, baharın yazın,
gururuna anlatamazsın

Boş kalabalıktan kurtulup içindeki,
Karşılamak istersin kelepcesiz
Doğacak yeni günde ilk güneşi,

Hiç yasamamis,
Eskitmemis ruhunu hiç,

En uzağındayım şimdi
Kıyamet kadar belki
Bıraktım vicdanına yüreğimi
Baksaydın görseydin ellerini

Hatırladığında beni,nefesimi

Bahar tadında tebessümler
vardı
İçi dolu iç ısıtan cümleler
eskidendi vardı
Sıcak sıcak kelimeler sarılırdı

güneşi izleyen
güne aşık bitkisi gibi
bedenim
öylece izliyor gidenleri
ömrümden
sessiz sessiz gözlerim

Düşler ülkesinden bulut gelse
Biraz nemli belki biraz ıslak
En temiz beyaz haliyle
O anda neyzen üflese yanık yanık

Sussa dünya konuşmasa

unuttum benliğimi kaldım
isimsiz,
kaç ömür geçti kaç bahar,
karanlık odamın duvarlarına
aktı gözlerim sessiz sessiz
gecelerde sensiz,

başka hayata taşıdım
umutlarımı,
varlığında sevmiştim
tüm insanları,
her gecenin en karanlık
zamanı,

Hasret yazmaktan ellerim
Türküsünü söylemekten özlemin dilim
Şimdi çok yorgun sevmekten yüreğim
Beklemekten yollarını gözlerim

Unuttum hangi senenin