Demir Kapı Arasında Kalanlar

Mahpushane sabahı gri ve ışıksız bir sabaha merhaba denir,
Demir kapılar ardında adım andıkça adımdan soğurum,
Hayat, dışarıda bir çocuk gibi koşarken,
Ben burda zamanı ağırlarım.

Aşk, en çok sessizlik ortasında büyür,
Bir fotoğrafın var cebimde; kimselerin haberi olmaz,
Gözlerin; Gözlerimde özgürlük için sayıklar,
Bakışlarınsa gökyüzü kadar yasaklı.

Hayat,insana bir pencere kadar dardır,
Gökyüzünden uzağım şu sıralar,
Bir kuş gibi geçer, içim kanatlanır,
Ruhum kuşlara seslenir; Özgürlüğümü bana verin.

Mapushane öğretir insana hayatı,
Aşkın, sabrın, direncim gerçek yüzünü,
Bir gün; Elbet bir gün çıkarım gelirim,
Çünkü hiçbir demir tutamaz kalbin özgürlüğünü