Bir köşeye çekilip hayatı uzaktan izledim ben,
Sanki dünya önümden geçip giden bir tren…
Penceresine yaslanmış bir yolcu gibi,
Hiç inmeden, hiç binmeden,
Sadece bakarak yaşadım çoğu günü.
Kaldırım taşlarında bir çocuğun yuvarlanan misketini gördüm
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta