Deli Gönül Destanı Şiiri - Güven Tekin

​Bana senin gibi bir deli lazımdı,
Gönlümün derdi bu alna kazındı.
Herkes sustu da, kalemim sızındı,
İnsan dengini severmiş deli gönlüm.

​Sen deli, ben deli, olduk bir takım,
Dünyanın yüküne kalmadı takatım.
Kim ne derse desin, budur hakikatim,
Adımız çıkmış bir kere deli gönlüm.

​Papatyalar açmış gönül bağında,
Güneş başka doğar sevda dağında.
Bu yalan dünyanın tam ortasında,
En büyük servettir delilik gönlüm.

​İster "veli" desin, ister "delidir",
Bu gönül aşkın en eski halidir.
Sana gelen yollar huzur yoludur,
Başka liman arama deli gönlüm.

​Akıllı olanın derdi bitmiyor,
Kuru gürültüsü kalpten gitmiyor.
Yürek olmayınca akıl yetmiyor,
Boş ver akıllıları deli gönlüm.

​Sen kalbimde en derin köşedesin,
Ruhumda en şen, en hür neşedesin.
Haksızlığa karşı dimdik durasın,
Eğilmek yakışmaz bize deli gönlüm.

​Dünyada normal insan mı kaldı ki?
Herkes bir maske takmış, inan ki.
Bizim deliliğimiz bir cevher sanki,
Sırrını kimseye verme deli gönlüm.

​Gönül gözüyle bakanlar görür bizi,
Yürekten sevenler anlar sitemi.
Yıktık sonunda o korku bendini,
Özgürlük bizdedir şimdi deli gönlüm.

​Varsın dillerine pelesenk olalım,
Yeter ki samimi, mertçe kalalım.
Biz bu hayattan muradımızı alalım,
Gerisi yalandır inan deli gönlüm.

​Özü sözü bir olmak zor bu devirde,
Doğruluğun izi kalmaz her şehirde.
Biz akarız sevdayla aynı nehirde,
Durulmak bilmeyiz asla deli gönlüm.

​Kimseden medet umup baş eğmedik,
Yalan sofralarda haram yemedik.
Haksıza bir gün de "eyvallah" demedik,
Şanımız bundandır bizim deli gönlüm.

​Yaz Güven, kaleminden dökülsün yaşlar,
Deli gönlünle eğilsin mağrur başlar.
Biter bu fırtına, diner bu savaşlar,
Sen dik duruşunu bozma deli gönlüm.