Deli Gönül Şiiri - Gül Yıldırım

‎Harlanıp boşuna, dumana dönme
‎Aşkın nârı ile, yan deli gönül
‎Uzakta parlayıp, yakında sönme
‎Sahrada seraba, dön deli gönül
‎
‎​Yükseklerden uçup, engine inme
‎Her yüze güleni, dost olur sanma
‎Yalan rüzgârına, aldanıp kanma
‎Hüsrana götürür, yön deli gönül
‎
‎​Dünya koca handır,  gelenler göçer
‎Devran rüzgarıyla, ömürde geçer
‎Herkes ektiğini, mutlaka biçer,
‎Vicdanın yitirme, sen deli gönül
‎
‎​Gâh boran olursun, gâhi de duman
‎Eridi tükendi ,o eski zaman
‎Vermezler mi sana, bir lahza aman?
‎Ecel bir gün der ki: "Son deli gönül"
‎
‎​Kibir deryasına, daldırma özü
‎Görmez olur sonra, basiret gözü
‎Hakikat yolunda, bildiğin sözü
‎Hakka tapanlara sun  deli gönül
‎
‎​Kadere terk etme, sevda bağını
‎Aşarsın elbette, gamın dağını
‎Beyhude eyleme, gençlik çağını
‎Kolayca bulunmaz,can deli gönül
‎
‎​İmkânsız düşleri, boşuna yorma
‎Kendini bilmeze, gönlünü verme
‎Gülün kıymetini, dikenden sorma
‎Bülbülün dalına,kon deli gönül
‎
‎​Gülkaram der: "Yalan dünyaya kanma"
‎Vefasız olanın,adını anma
‎Baharı beklerken,kışında donma
‎Sabırla doğarmış,gün deli gönül
‎
‎Gül Yıldırım ✍️
‎Haruni Akademi 🌟
‎    11.05..2026