Şah Kulu, kendi halinde, köyde yaşayan, çiftçilikle geçimini sağlayan, bir çift öküzü ve bir merkebi olup onlarla birlikte ayni çatıyı paylaşan bir vatandaştır.
Günlerden bir gün öküzlerini çifte koşmak için tarlaya gider. Öküzleri çifte koşar. Bu iş bir kaç gün devam eder.
Ökuzleri çok yorgun düşer. Akşam eve geldiklerinde sere serpe yere uzanırlar. Öküzlerin bu durumuna üzülen merkep, öküzlere, kardeş kendini hastalıga ver der(hasta ol) . Şah Kulu bu konuşmayı duyar ve sabah olur çift sürmeye gider.
Bakar ki öküz kendini hastalığa vermiş(hasta olmuş) .
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta