Dedemden Kalan Miras

Kitapta yazmıyor bu eski sözler
Manası derindir, yakar da közler
Gidince anladık, arıyor gözler
Mirasın en hası, öğütleri kaldı.

"Oğul" derdi bana, "Toprağa benze"
"Kibiri, gururu kalbinden ele"
"Kapılma dünyanın o süslü seline"
Başını eğecek, bir edep kaldı.

"Lokmanı bölüş ki, artsın bereket"
"Komşusuz geçer mi, koca memleket"
"Darda kalır isen, eyle hareket"
Sofrada bölünen, bir ekmek kaldı.

"Söz gümüş olsa da, sükût altındır"
"Cahille tartışma, aklı pek kıttır"
"Öfkeni yutmak da, yiğitlik şandır"
Derini gizleyen, bir sükût kaldı.

Senet gerekmezdi, söz namus idi
Eğrilik bizlere, bir kâbus idi
Mertliğin kumaşı, has fanus idi
Verilen ikrarda, bir senet kaldı.

Ne tarla bıraktı, ne yüklü para
Bu sözler merhemdir, kanayan yara
Köşektaş şahittir, düşmeyiz dara
Dedemden geriye, bir servet kaldı.