(Bu ülkede her üç kişiden dördü şairdir) AZİZ NESİN
Ressamın fırçası yeniydi
Tuvali beyaz
Boyaları henüz açılmamış gül goncası
Çünkü doğal görünüyordu
Tablosuna yansıyan ışıkta
Medeniyet geçmek istiyordu
Yaya geçidinden
Acı bir korna sesi
Sürücüden
Medeniyet karşıda bekledi.
Dağlar boşalınca doğallığından
Şehirleri sardı korkular
Annesinin kucağına atladı çocuk
Ya da eteğine yapıştı ablasının
Okul yolu,korku yolu
Ölüm meleğim
Kanatların ne kadar beyaz
Benim bedenim sana yaramaz
Git başımdan
Hem biraz tatil yap istersen
UZAK
Ne olduysa…
Sen gidince oldu
Masmavi kesildi gökyüzü
İlk defa fark ettim kuzey yıldızını
Ay bir başka güzelmiş meğer
SON BAHAR
Şimdi mevsim son bahar
Derken eylül geldi
Yapraklar arasından
Kasım-patılar açtı
Bir aralıkta çık da gel
ALIŞKANLIK
Gözlerimiz alışmıştı biribirine
Kulaklarımız seslerimizi duymasa
Olmazdı…
Öylesine derindi ki ,içimdeki yerin
Bumboş kaldı gittiğinde.
ADIL HALLERİ
SEN diye bir şey, gözlerinde
SANA ilişkin ne varsa
Bakışlarında
SENİ anlatan her şey
Kaşlarında
1987
Seksen yedi,konut yılı
Memurların umut yılı.
Palavranın somut yılı
Bol keseden versin devlet.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!