Darılma Bana Şiiri - Vasıf Temel Çobanoğlu

Darılma bana sana gelirken geciktim diye
Yürüdüğüm yolların çilesi belleğimde
Ayaklarım değil ömrüm yoruldu bu yolda
Kader diken ekmiş yürüdüğüm yollara
Sen kalbimde kanayan yaranın
Acısını ne bileceksin

Bir selamımı bile emanet edemedim rüzgârlara
Hasret her sözümü düğümledi boğazımda
Gözlerimin önünde gülüşün dururken
Dualarımda umutlarımda birlikte bir yuva kurdum

Dertlenme üzülme sevgimiz yüreğinde saklı kalsın
Yıkıldığımı kimseler görmesin diye
Gözyaşlarımı içime akıttım
Uzakların ne olduğunu sevenler bilir sevenler

Gözlerimi her kapattığımda
Hayalin düşer yüreğime
Yokluğun unutulmuyor zaman alıp gitmiyor
Dertler gönlüme çöktüğünde
Başımı yaslayacak bir omuz bulamıyorum

Sesin odamın sessizliğinde yankılanır
Aynalara baksam sen
Gecelerimde sen
Rüyalarımda sen
Sensiz nasıl nefes alıyorum şaşkınım
Ne olur kırılma rüyalarına al beni

Sana olan sevgim bir heves değil
Sana adanmış bir ömür bu
Öyle bir yerdeyim ki
Sorulacak gibi değil halim
Seni kollarıma sardığım yerde
Ömrüm orada son bulsun isterim
Söyle bu ayrılığı bitirecek bir yolu yok mu

Gözlerimden yaş akmıyor diye
Ağlamıyor sanıyorlar
Üzülmüyor sanıyorlar
Yandığımı sanmıyorlar
Sana
Bir çocuğun yüreğiyle bağlandığımı bilmiyorlar
Çatlamış dudaklarımdan dökülen her kelimede
İçimden kopan feryadın sesini duymuyorlar

Eğer bir gün olsun buluşamazsak
Bil ki bekleyişim musalla taşında sürecek
Adın son nefesimde bile eksik olmayacak
Bazı sevgiler kavuşmak için değil
Ömür boyu özlenmek için yazılandır

Vasıf’ım Darılma ne olur
Yaralı yüreğimin sesi bu
Bir gün yollar tükenir ömür biterse
Sana olan sevgim bitmeyecek
Seni yalnız bu dünyada değil
Dualarımın ulaştığı sonsuzlukta bile
Sevmeye yemin ettim.

Vasıf Temel Çobanoğlu
01.07.2026 Çarşamba