Darı Buğday Arpa Şiiri - Rabia Yalçın

Ben bir köstebek miyim
Dedim haydariye kaşıklarken
Benzin döküp yakılacak insanlar vardır
Sahici benzin
Yoksa motorinle mi
Hangisi daha uygun?

Eli boş yüreği dar
E bu insanoğlu neye yarar
Fikri fücur bağrı yanar
Bir elinde kazma, kazar delik
Benim elim niye küçük?
Bundandır böylece,
Bayır ötesine varmaz elim
Zıplamakta zihnim tepe arkalarına
Az da olsa buyurgan baş misali
Yediverir dar kuluna.

Ankaranın ayazı ıslah
Kan bağının ötesinde
Yağızlığım dostaneliklere
Bağış topladım diyar gezdim
Kapı kapı tespih dizdim
Ellerimi kemirir halı kenarları
Ben yere kazınmaktan vazgeçemedim.

Anamdan kalma bir hırka
Değişmem şişme monta
Kangren beynimin kovanları
Pek kovalarım ağzımın tadını
Bu sefil dünya hep curcuna
Baş ezmeyi sever burjuva
Ah şu elitlerin eteğine koyayım
Darı, buğday, arpa.