Daire Şiiri - Selahattin Koca

Bir gün dönersen eğer kapımı çalma,
Ben artık aynı yerde durmuyorum.
Duygularım firar etmiş bedenimden,
Arıyorum, bulamıyorum.

Senden yardım beklemiştim sadece,
Bulmak için kayıplarımı.
Yalvarırken ayıpladın,
Teklifim elinin tersiyle tanışmadı mı?
Sağlık olsun, ne diyeyim,
Önümde yalnız yürüyeceğim bir yol varmış.

Yol uzun, ayaklarım yorgun ama durmuyorum.
Nereye gittiğimin bir önemi yok artık,
Kaybolmak istiyorum, önerin var mı?
Mesela senden ne kadar uzaklaşabilirim?
Bu mesafe beni kurtarmaya yeter mi?

Bazen dönüp arkama bakıyorum,
Sanki hiç hareket etmemişim.
Adımlarımı hızlandırıyorum,
Sırtımda koca bir şehrin yükü:
Dumanı, pisliği
Birlikte yürüdüğümüz sokakların gürültüsü...

Oysa tek başıma çıkmıştım yola.
Nasıl oluyor da her defasında aynı keşmekeşliğin ortasındayım?
Merkezi sen olan bir dairenin oltasındayım.
Dönüp durduğumu fark ettim,
Kurtulamayacağım kafama dank etti,
Daha derine saplanan kancanın acısını hissettim.

Belki de en başından yenilmiş olmamdı acıtan,
Yürüyebileceğim tek yolun yalan olması.
Zararım görünenin on katı,
Sen hesap et kaç kere turladım...