Kaba saba bir ruh dünyasına doğru savrulan hayatın
Eline batan odunsu bir kıymık parçası olmakta varmış
Küçük ama çok can yakıcı bir o kadar da
Dikkat çeken olmak da işe yarar bir şeymiş
Sonbaharda kuruyan kozalaklar
Toprağı görünce fidana döndü
Fidanlar büyüdü serpildi orman oldu
Bu sevgi ormanına bir ceylan dadandı
Ey güzel gözlü ceylan
Kızlar evde bebekleri ile oynarlar
Ama çıkıp sokakta oynamak istemezler
Onun yerine kadim hayallerimizle
Oynamayı nedense pek severler
Yaz günü kızgın güneşte yansak
Bak şu karşıdaki manzaraya
Sana ait olan ne görüyorsun
Beklentilerini sen biraz daha düşür
Sevginin neye ihtiyacı olduğunu sanıyorsun
Sevmek bir koca yürek işidir
Bir seven birde özleyen yürek
Arzuları palamarla demir kazığa sabitleyenler
Hayatı bari bir tek umuda bağlamasaydılar
Bu dünya öyle bir yer ki yaranı gösterirsen pişman ederler
Güven ve birlik olduktan sonra her şeye katlanırız
Aşk ani parlayan aleve benzer
Ona yaklaşanı alır kavurur
Aşık bunu bilir ama geri dönüp kimseye söyleyemez
Böylece aşkı anlamak için yanmaktan başka çare kalmaz
O pek anlaşılmaz biriydi
Denizin dibi gibiydi derindi
Ama görünüşü hep sakin ve dingindi
Nadiren hırçın ve dalgalı olurdu
Bazen eser gürlerdi ama hep sıcaktı
Aşıktı hiç gülmemişti
Bir cümleye sığar mı koca evren
Hiç kolay değil
Sevildiğini bilmeden beklemek birini…
Mısralarımdaki her bir boşluk
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!