Dağıtır Beni Şiiri - Şevki Çiftçi

DAĞITIR BENİ

Daldan düşen kuru yaprak misali,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.
Götürür sonsuzluk denen visale,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Eser bâd-ı saba zülfün üstüne,
Selâlar verilir bir gün kastına,
Tayy-i mekân gerek zaman bastına,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Ummanlara daldım, damlayım artık,
Yandım aşk nârına, imlayım artık,
Sessiz bir feryadım, nâlayım artık,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Bir selam göndersem o yâr duyar mı,
Zalim; bana hasret çektiren yâr mı,
Üç gün fazla kalsam acaba kâr mı,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Ararım bulunmaz çare derdime,
Hasretim sılama garip yurduma,
Kimseler gelmesin düşüp ardıma,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Dünya bir değirmen, öğütür canı,
Saraylar olsa da terk eder hanı,
Unuttum sonunda şöhreti, şanı,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Ömür bir sermaye, tükendi bitti,
Nice sevdiklerim bırakıp gitti,
Kader bu garibi gurbete itti,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Hasretin mührünü vurup dilime,
Kimseler ağlamaz garip halime,
Bunca derdi hüznü yükleyip belime,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Vade tamam oldu, doldu bu çile,
Tomurcuk gül idik döndük gazele,
Ömür bir nefesti, verdik yele,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Sakın sakın fâni dünyaya kanma,
Akan şu zamanı ebedi sanma,
Bir gün söner ateş, boşuna yanma,
Rüzgârlar savurur dağıtır beni.

Şevki Çiftçi