Cümleler Şiiri - Kasım Kobakçı

Ve divit kendi iradesiyle, bu çağın kapandığını çizdi,
Birkaç satırla, kendi hükmünü verdi,
Manasını tüketmiş ve alfabesini değiştirmiş.
Mana şimdi hükümsüz ve de geçersiz.
*
Ey mürekkep,
Kederim, geceleri masamda bekler,
Ben susana dek dur,
Kendine, yeni bir akış bul,
Ve ben,
Tüm harflerin varlığını reddettim,
Bu sebepledir,
Benim sessizliğim.
*
Kaç hecede, sonlandıracağım varlığımı?
Her defasında uykum dağılıyor, anlıyorsan,
Bir satır daha karalasam, gece vakti kağıda,
Anlarsan kelime kanar, cümle dağılır, şair susar...
*
Hisset, hisset tüm bu tükenmişliği,
Kendime fısıldadığım, yankılar bunlar,
Ve kaç tane daha, satır boşluk ile son bulur?
*
Nihayetim;
Bir anlığına kalemin, kendini ikiye ayırdığı zamandır!
Daha ne kadar?
Bir anlık duraksama, beni kendimden koparabilir mi?
*
Yazan'ın kaderi kurumuş mürekkeptir, derdi üstadım.
Bana kelimelerimin sınırlarını gösterdiğin gibi,
Üstadımın sözüne dalardım.
İlhamlar ruha, cisimlere ifade verir,
Ve ucundaki zehri çoğaltır.
*
Tükendim...
Tüm alfabelerimi, yakıyorum ey divit,
Suskunluğum derin,
Ve yazmak, içimdeki kuşu boğar...
Mürekkebin kağıda temasından doğan her harf, her kelam,
Onlar kanat cellatlarıdır.
*
Kavramak,
Aslında yazmak da, bir miktar yaşam sevincini kurutur,
Bir nokta kendini, en yüksek cümleden aşağı bırakır!
Satırlarını çatlat.
*
Ey divit,
Sayfalarım kadar, beyaz kederlerim,
İlhamım kadar kontrolsüz,
Yabancısı olduğum için,
Divit, üstadım da senin kadar tükenmiş.
*
Benim sessizliğim,
Kelimelerime ant içerim.
Sustur beni, yavaşça dağılayım,
Kaybolurum, iz bırakmam,
Kelimelerim terler, geceleri parmaklarımdan,
Her damla, kendi boşluğunu bulur,
Yok ettiğim cümlelerde.