Çözümsüz. Şiiri - Sacid Öbek

Kalem tıraşından sınırlar belirledim,
Aşınca özgürlük beni bekler sandım.
Gökyüzü evim olsun istedim, yalvardım;
Kanatlarım çıkmadı, nasıl ağladım!

Şimdi, yıldızlardan düşmüşler gibi tükürün yüzüme;
Çünkü gerçek problemlere karşı çözümsüzüm.
Bir düğüm atsalar önüme, dişlerime güvenirim.
Yalanlarıma inanırsanız sevinirim;
Çünkü değişimler ardında yalan bırakır,
Oysa ben benimkileri gerçek sanmıştım.

Konuşmak istiyorsun, konuşalım.
İnce ince dilimlenmiş limonlar, ölü balıklar...
Sıra sıra dizilmiş çatal, bıçak, kaşıklar.
Onlar nasıl, sen nasılsın?
Ben, geçen yirmi dört yılın ardından, nasılsa hâlâ on sekiz yaşındayım.

Konuşalım bulutlardan, içinde saklı meleklerden,
Telli çalgılardan, notalardan, çiftlerden, teklerden...
Bu ağaçların dalı nereye uzanır, kökü nereden beslenir?
Konuşalım, konuşalım da
Bakma her şeye böyle uzun uzun yazarım ben
Sorsan aslında bir dize olacağı bile yok bizden