Contra Mundum Şiiri - Ahmet Kartoğlu

Ruhum; cami avlusuna bırakılmış bir yetim,
Kendi çarmıhını sırtında taşıyan bir ACiZlik içindeyim.
Caddeler ki, kusuyor üstüme zaruret terkibini,
Kendi cehennemini emziriyor. Ayaklarımda
derin yaralar açan kırbaç fevkalade dikenli .
Benim amacımdır dünya da yaşamı basite indirgemek.
Keşke mahrum bıraksam genç öfkeyi, yürüsem dağlar boyun bir bezirgan,
bir çekilgen yani azad kalsaydım, birgen.
Zamanın istediğini yapanlara böcekler düşüyor gök ağaçlardan.
İşte buradayım!
Dudaklarımdan üflenen bu üstelemeyle.
Karnı tok, alnı kipkirli bendeleri bozmaya geldim.
Kaçmak, kibirli gölgelerin altında terbiye edilenlerin harcı.
Ben sizinle değil kendi saçmalığımla savaş verdim.
İşte gidiyorum;
Arkanızda bıraktığınız borçlu adama önce
fatiha okuyun sonra lanet edin.