Kolektif Öfke Şiiri - Ahmet Kartoğlu

Tarihin yatağını değiştiren kıyama,
teslimiyet dediğin kutlu tahavvüle
Kabzetmek! Evet, budur benliğimi ve kimliğimi hizaya getiren,
Bilemezler copun etimle kurduğu zamklanmış, bağımlı akrabalığı.
Bir partizan yüreği taşımak göğsünde;
İçinde köpüren haklı, kutsal hınçla,
Avucunda şafağın can çekişen sıcaklığıyla,
Heybende hakikatin ağır ve sap gibi çıplak gerçeğiyle
yürümektir bombalı meydanlarda, and olsun!
And olsun ki yürümektir namluların ve
postal bulanmış betonların üstüne!
Ne post-modernliğin esrarlı,
zihne batan kıymık gibi propagandaları
Ne de insanın insana borçlu doğduğu
idrakinin sınırlar boyu dolu olduğu bu hafakanlık
biz kolektifleri, biz neferleri pervasız kılamaz
Biz ki tanrının çiçekli topraklarına kadar lâ-yüseliz
Bizler, alnımızdan sızan terle ve
imanımızla doğurmuşuz devrim inadı;
Bir yudumluk suyu bölüşür gibi barikatlarda,
Bölüşeceğiz kıpkızıl ve aydınlık sabahları saraylarda.